Post Tagged ‘erfgoed’

Nieuwe woonwijk ‘du Parc’ brengt mix van woningen en erfgoed in Vlamertinge

Geplaatst op: 29/06/2015 door Geert Dewaele in Vastgoed
Tags:, , , , , , , , ,

Vlamertinge – Langs de Poperingseweg in Vlamertinge verrijst de nieuwe woonwijk du Parc, goed voor veertig woningen. Het project is een samenwerking tussen WVI, sociale huisvestingsmaatschappij Ons Onderdak en de private partner Fadak. Opvallend: een authentieke hoeve uit 1922 blijft behouden en krijgt een nieuwe bestemming met gastenverblijven.

De nieuwe wijk du Parc aan de Poperingseweg in Vlamertinge wordt een gemengd woonproject met in totaal veertig woningen. De ontwikkeling gebeurt in samenwerking tussen WVI (West-Vlaamse Intercommunale), de sociale huisvestingsmaatschappij Ons Onderdak en Fadak, een private bouwpartner.

Het project omvat 16 private kavels, 11 huurwoningen en 13 sociale kavels. Daarmee wil men een evenwicht creëren tussen betaalbaar wonen en private ontwikkeling.

Erfgoed als blikvanger
Centraal in het project staat een oude hoeve uit 1922, die niet verdwijnt maar een nieuwe rol krijgt in de wijk. De hoeve wordt omgebouwd tot een woning met drie gastenverblijven, aangevuld met een parking en een zwembad.

Ook een oude waterput blijft behouden en zal dienen als groenbuffer tussen de nieuwe wijk en de bestaande woningen in de buurt.

Sociale kavels te koop via WVI
De dertien sociale kavels worden verkocht door WVI. Drie daarvan zijn bestemd voor open bebouwing, tien voor halfopen bebouwing. Kopers mogen vrij kiezen met welke aannemer ze bouwen, aangezien WVI niet samenwerkt met vaste bouwpromotoren of aannemers.

De oppervlakte van de nog beschikbare kavels varieert tussen 357 en 486 vierkante meter. De gemiddelde verkoopprijs bedraagt 135 euro per vierkante meter.

Meer informatie over de sociale verkaveling en verkoopsvoorwaarden is te verkrijgen bij WVI (050 36 71 56 of e.vanengelandt@wvi.be).

© Geert Dewaele
, , , , , , , , ,
Bron:
http://www.wvi.be/nl/nieuws/sociale-bouwkavels-te-koop-ieper-vlamertinge
http://www.onsonderdak.be/onzewoningen/woningeninopbouw/huur/tabid/11178/default.aspx
http://hyboma.be/nieuwbouw/project/1793868/huis-te-vlamertinge
https://www.era.be/nl/Panden/KopenDetail?premiseId=388261
© Geert Dewaele
© Geert Dewaele

Ieper neemt afscheid van de watertoren aan de Meenseweg: einde van een betonnen tijdperk

Geplaatst op: 11/06/2015 door Geert Dewaele in Erfgoed & Archeologie
Tags:, , , , , , , , ,
© Geert Dewaele

Ieper – De oude watertoren langs de Meenseweg in Ieper verdwijnt. Maandag 15 juni 2015 wordt het bouwsel, dat al jaren te kampen heeft met betonrot en instortingsgevaar, afgebroken. Een markant herkenningspunt verdwijnt uit het stadsbeeld.

Een toren die zijn tijd heeft gehad
De watertoren langs de Meenseweg stond al jaren op de nominatie om te verdwijnen. Betonrot had de constructie aangetast, waardoor de toren onstabiel en gevaarlijk was geworden. Er was voortdurend risico dat brokstukken naar beneden konden vallen. Uit voorzorg werd de omgeving eerder al afgesloten met dranghekkens.

De toren, gebouwd in 1927, was al geruime tijd buiten gebruik. Vroeger was hij eigendom van de stedelijke waterdienst, maar later kwam hij in handen van de uitbaters van het naastgelegen tankstation Total en de carwash op de hoek van de Meenseweg en de Steverlyncklaan.

Geen erfgoed, geen toekomst
De huidige eigenaars vroegen eerder een sloopvergunning aan, die in oktober 2014 door het schepencollege werd goedgekeurd. Omdat de toren niet als erfgoed is beschermd, stond niets de afbraak nog in de weg. Een nieuwe bestemming vinden voor een zwaar beschadigd gebouw van dit type bleek bovendien niet haalbaar.

Na de sloop zal de vrijgekomen grond worden geïntegreerd in de site van het tankstation.

Voorbereidingen in volle gang
Intussen zijn de voorbereidende werken volop bezig. Struiken en bomen werden al verwijderd, en er wordt aarde aangevoerd om de afbraak logistiek mogelijk te maken.

Een mislukte reddingspoging in de jaren negentig
Toch was het ooit de bedoeling om de watertoren te redden. In navolging van de succesvolle restauratie van de toren aan de Dikkebusseweg, besliste men in 1995 om ook de toren aan de Meenseweg technisch op te waarderen. De kuip werd hersteld en veel Ieperlingen konden toen zelfs een kijkje nemen binnenin het bouwwerk.

Maar al snel liepen de werken spaak. Er ontstonden discussies tussen architect en aannemer — de firma Richet uit Kemmel en onderaannemer Aquastra — over de dikte van het beton, de sterkte van de constructie, de haalbaarheid van de werken en de oplopende kosten.

Toen de stad in 1998 een advocaat inschakelde, kwam het dossier bij de rechtbank terecht. Een studiebureau concludeerde dat de toren eigenlijk beter afgebroken en vervangen werd door een nieuwbouw. Die optie bleek financieel niet haalbaar, zeker toen de aannemer failliet ging.

Een dossier dat jarenlang bleef aanslepen
Het dossier sleepte zich voort tot de stad het uiteindelijk wou afsluiten, net voor de overdracht van de stedelijke waterdienst aan de Vlaamse Maatschappij voor Watervoorziening (VMW) in 2010. Uiteindelijk kreeg Ieper een minnelijke schikking van 65.000 euro via de verzekeringsmaatschappij van de ontwerper.

De VMW nam de stedelijke waterdienst over voor 25 miljoen euro, inclusief 5 miljoen euro aan schulden, maar had geen plannen met de toren. Ze verkocht het gebouw nadien aan de huidige eigenaars.

, , , , , , , , ,
© Geert Dewaele
© Geert Dewaele

Restauratie van Sint-Maartenskerktorentje in Ieper opnieuw een stap dichterbij: “Een huzarenstuk op grote hoogte”

Geplaatst op: 26/05/2015 door Geert Dewaele in Erfgoed & Architectuur
Tags:, , , , , , , , ,
© Geert Dewaele

Ieper – De kleine vieringtoren van de Sint-Maartenskerk in Ieper, die vorig jaar werd neergehaald voor restauratie, krijgt eindelijk opnieuw haar vertrouwde plaats. Na maanden van minutieus werk zijn de eerste delen teruggeplaatst — een technisch en symbolisch moment voor het Ieperse stadsbeeld.

Einde van een lange lijdensweg
De vieringtoren, het kleine zijtorentje aan de kant van de Janseniusstraat, werd in oktober vorig jaar van de Sint-Maartenskerk gehaald voor een grondige restauratie. De constructie verkeerde in bijzonder slechte staat. Al in 2004 waren er stabiliteitsproblemen vastgesteld, en men vreesde toen dat het torentje zou omvallen.

Destijds werden de balustrade, de klok en de engelfiguren verwijderd en tijdelijk ondersteund met metalen balken — een noodingreep die toen zo’n 40.000 euro kostte.

Torentje in drie delen uit elkaar gehaald
Bij de huidige restauratie werd de toren zorgvuldig in drie stukken verdeeld en op de grond naast de kerk heropgebouwd. Het onderste en breedste deel, met de balustrade errond, werd volledig nieuw vervaardigd. Ook de engelenbeelden zijn nieuw. De oorspronkelijke houten engelen kregen een plaats binnen in de kerk.

Het middelste deel bevat de dakkapelletjes, terwijl het bovenste stuk de karakteristieke spits vormt die de toren zijn elegante aanblik geeft.

Vakmanschap op de werf
De dakbedekking en het smeed- en ijzerwerk werden nagekeken en hersteld. Ook kreeg de toren een nieuwe bliksemafleider, duivenwering en verbeterde klokkeninstallatie. Die laatste werken betroffen niet enkel de vieringtoren zelf, maar ook de klokken in de westtoren.

Op dinsdag 26 mei werden het onderste en middelste deel van de toren met een hijskraan van firma Michielsens opnieuw op hun plaats gehesen — een precisiewerk dat de aandacht van heel wat voorbijgangers trok.

De restauratie wordt uitgevoerd door Denys NV uit Wondelgem. De totale kostprijs bedraagt 429.184,51 euro (excl. btw). De Vlaamse overheid subsidieert 60 procent, de provincie 20 procent, en de resterende 20 procent wordt gedragen door de kerkfabriek Sint-Maarten en Sint-Niklaas.

© Geert Dewaele
© Geert Dewaele

Brandincident tijdens de werken
Op zaterdagochtend 21 maart 2015 werd de stomp van de toren nog getroffen door een kleine brand. De Ieperse brandweer kon het vuur snel blussen, waardoor de schade beperkt bleef.

© Geert Dewaele
© Geert Dewaele
, , , , , , , , ,
Bron:
https://www.onroerenderfgoed.be/actueel/nieuws/restauratiepremie-voor-de-vieringtoren-van-sint-maartenskerk-in-ieper/
http://www.focus-wtv.be/nieuws/gerestaureerde-toren-terug-op-ieperse-kathedraal

© Geert Dewaele

Nieuwe bestemming voor de voormalige gebouwen van de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord

Geplaatst op: 16/05/2015 door Geert Dewaele in Stad & Erfgoed
Tags:, , , , , , , , ,
De voormalige St.Aloysiusschool – © Geert Dewaele

Ieper – De voormalige gebouwen van de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord in de D’Hondtstraat krijgen eindelijk een tweede adem. Wat ooit leslokalen en oefenzalen waren, maken nu plaats voor hotelgasten, tandartsen en nieuwe bewoners.

Een verhuis die alles in beweging zette
Toen de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord in juni 2009 verhuisde van de D’Hondtstraat naar de nieuwe lokalen op de oude Picanolsite, kwam een reeks historische panden plots leeg te staan. De Academie voor Beeldende Kunst was al een half jaar eerder vertrokken, waardoor de stad Ieper de taak kreeg om het gebouwencomplex een nieuwe bestemming te geven.

De verkoop bleek echter allesbehalve eenvoudig. Een deel van het complex — de academie zelf — was volledig geklasseerd, zowel gevel als gebouw. Die beschermde status legde stevige beperkingen op aan mogelijke kopers. Een verkoop in één geheel mislukte dan ook, waarna de stad besloot het complex op te splitsen in drie afzonderlijke delen.

De Aloysiusschool: van gratis onderwijs tot gastvrije toekomst
Het eerste deel, het voormalige schoolgebouw aan D’Hondtstraat 59, is de vroegere Sint-Aloysiusschool. Het gebouw, heropgetrokken in 1923, kende een bewogen geschiedenis. Tot in de jaren veertig bood het gratis onderwijs aan — bedoeld voor gezinnen van werkende mensen. Toen de staat het onderwijs begon te subsidiëren, verdwenen de verschillen tussen betalende en gratis scholen.

Daarna kreeg het gebouw uiteenlopende functies: het bood onderdak aan jeugdbewegingen, verenigingen en het Vlaamse Kruis. In latere jaren namen de lokalen van de Stedelijke Academie voor Beeldende Kunsten het over. Eind 2009 kwam daar opnieuw verandering in: de stad verkocht het pand, samen met de achterliggende parking, aan Depraco NV — de uitbaters van het Albion Hotel.

Vandaag zijn de ruwe verbouwingswerken volop bezig. Binnenkort krijgt het gebouw een nieuwe rol als hotel en vakantiewoning, waarmee het zijn geschiedenis van gemeenschapsdienst in zekere zin voortzet, zij het in een andere vorm.

De voormalige St.Aloysiusschool – © Geert Dewaele
De voormalige St.Aloysiusschool – © Geert Dewaele

De muziekacademie: erfgoed met nieuwe toon
Het tweede deel, de voormalige Stedelijke Muziekacademie aan D’Hondtstraat 65, werd in 1922 ontworpen door architect J. Coomans. Het gebouw met zijn drie vleugels rond een rechthoekige binnenplaats ademt nog altijd de grandeur van zijn tijd.

In 2010 werd het pand verkocht aan drie vennootschappen van artsen. Ondertussen is de herbestemming ver gevorderd: tandartsenpraktijk Smiledent heeft er intussen haar deuren geopend.

Ook de aanpalende conciërgewoning (D’Hondtstraat 67) vond een nieuwe eigenaar. Die werd verkocht aan een privépersoon, waarmee ook dit deel van het complex een nieuw hoofdstuk begint.

De voormalige Stedelijke Muziekacademie – © Geert Dewaele

Nieuwe functies, oude ziel
Wat ooit de toon zette in Iepers culturele leven, krijgt nu een andere invulling. Toch blijft de band met de stad duidelijk voelbaar. De herbestemming van de gebouwen toont hoe erfgoed kan blijven leven, niet als museumstuk, maar als actief onderdeel van de stedelijke dynamiek.

, , , , , , , , ,
Nieuwere berichten