Post Tagged ‘erfgoed’

,

Vlamertinge/Brandhoek – Op het vernieuwde Boutonplein in de Brandhoek krijgt de geschiedenis van de voormalige Heilige Familiekerk een zichtbare plaats. De originele kerkklok keert terug naar de site, waar ze voortaan deel uitmaakt van een nieuw monument. Het lokale familiebedrijf Valcke Prefab Beton neemt de realisatie volledig voor zijn rekening.

Een herkenningspunt met een verhaal
Wie vandaag het Boutonplein in de Brandhoek, een gehucht van Vlamertinge, bezoekt, vindt er een vernieuwde groene speel- en ontmoetingsruimte. Tot 2024 stond op diezelfde plek de Heilige Familiekerk. Na de afbraak van het kerkgebouw bleef de vraag hoe de herinnering aan de vroegere kerk op de site bewaard kon blijven.
De oplossing werd gevonden in de oorspronkelijke kerkklok. Die krijgt opnieuw een plaats op het plein, geïntegreerd in een monumentale constructie die verwijst naar de vroegere kerktoren. Zo blijft een herkenbaar onderdeel van het verdwenen gebouw verbonden met zijn oorspronkelijke locatie.
De klok werd bij Valcke Prefab Beton gezandstraald en gerestaureerd. Het familiebedrijf uit de Brandhoek werkte ook het ontwerp van de constructie uit en staat in voor de volledige bekostiging ervan.

Familiegeschiedenis verbonden met de kerk
Voor Charles Valcke (36), de huidige CEO van Valcke Prefab Beton, heeft het project ook een persoonlijke betekenis. De geschiedenis van zijn familie is immers nauw verbonden met de vroegere kerk.
Zijn overgrootvader, eveneens Charles Valcke, was afkomstig uit de Brandhoek en kwam uit een familie van metselaars. Volgens zijn achterkleinzoon hielpen broers van zijn overgrootvader in 1960 mee aan de bouw van de Heilige Familiekerk. Ook het huidige familiebedrijf leverde destijds een bijdrage: de montagekraan van de firma werd ingezet om de kerktoren te plaatsen.

De terugkeer van de oorspronkelijke kerkklok brengt de geschiedenis van de kerk en de familie die mee aan haar bouw werkte opnieuw samen op dezelfde plek.

Voor Valcke was het engagement dan ook vanzelfsprekend. Het bedrijf wil met de schenking een stukje lokale geschiedenis bewaren. De onderneming bestaat inmiddels vier generaties en is uitgegroeid tot een belangrijke werkgever in de regio, met ongeveer 350 werknemers.

Van kerkgebouw naar groene ontmoetingsplek
Ook de kerkraad speelde een rol in de zoektocht naar een nieuwe bestemming voor de site. Volgens voorzitter Johan Lamoot was het behoud van de plaatselijke functie een belangrijke voorwaarde bij de afbraak.
Het kerkgebouw werd al ongeveer tien jaar niet meer voor erediensten gebruikt. Het aantal kerkgangers was sterk teruggelopen, waardoor het steeds moeilijker werd om het onderhoud van de kerk te verantwoorden. Er werden verschillende mogelijkheden voor een alternatieve invulling onderzocht, waaronder een kindercrèche en een locatie voor duivenliefhebbers.
Uiteindelijk kreeg de site een nieuwe bestemming als groene ruimte voor buurtbewoners, spelende kinderen en evenementen. Ook de jaarlijkse kermis moet er opnieuw een centrale ontmoetingsplek vinden.
De grond waarop het Boutonplein ligt, heeft eveneens een historische band met de lokale gemeenschap. Die werd destijds geschonken door de vier zussen Maria, Emma, Christine en Madeleine Bouton. Hun familienaam leeft vandaag voort in de naam van het plein.

Klok zal bij bijzondere gelegenheden luiden
De klok krijgt niet alleen een symbolische functie. Ze zal ook opnieuw geluid kunnen worden. Dat gebeurt niet automatisch, maar handmatig met een koord aan de klepel, bijvoorbeeld tijdens bijzondere gelegenheden.
Bij het monument komt binnenkort bovendien een informatiebord. Dat moet bezoekers meer vertellen over de voormalige Heilige Familiekerk en de geschiedenis van de plek.
Ook schepen van Openbaar Domein Stephaan De Roo (Team Ieper) benadrukt het belang van het initiatief. Hij ziet in het project een manier om de symbolische betekenis van de vroegere kerk te bewaren en spreekt zijn waardering uit voor de bijdrage van het lokale familiebedrijf.
Met de terugkeer van de klok krijgt het vernieuwde Boutonplein zo een tastbare herinnering aan zijn verleden, zonder dat de nieuwe functie als groene ontmoetingsruimte verloren gaat.

Foto Geert Dewaele
Bron:
Originele kerkklok Heilige Familiekerk krijgt opnieuw een plaats op het Boutonplein (Ieper.be 13/11/2026)
Betonbedrijf van Charles (36) bouwt aandenken aan gesloopte kerk: “Broers van mijn overgrootvader hielpen kerk metselen”(Nieuwsblad 13/11/2026)

Ken je een nieuwsfeit, initiatief of andere interessante ontwikkeling die we bij Bouwend Ieper kunnen brengen? Laat het ons weten via ‘Contact/Meld ons nieuws’ of stuur je bericht naar Bouwend.Ieper@outlook.be.
Samen houden we Ieper op de hoogte.

Foto Geert Dewaele

💬 Reageer hieronder

Ieper – Voor het historische herenhuis aan het Colaertplein 5 in Ieper werd in eerste aanleg een omgevingsvergunning verleend voor een herbestemming tot kleinschalig hotel met 12 kamers. De plannen omvatten ook een wellnessruimte, een buitenzwembad en een nieuwe inrichting van de achterliggende tuin. De beroepsperiode loopt nog tot en met 5 november 2026.

Nieuwe hotelbestemming voor historisch pand
Het herenhuis aan het Colaertplein 5 vormt het onderwerp van een aanvraag omgevingsvergunning voor een nieuwe bestemming als kleinschalig hotel.
De aanvraag voorziet in twaalf tweepersoonskamers, verdeeld over de drie bouwlagen. Daarnaast worden onder meer een onthaal, bar, ontbijtruimte, wellnessruimte en buitenzwembad voorzien.
De stad Ieper heeft op 5 oktober 2026 in eerste aanleg beslist om de aanvraag volledig en met voorwaarden toe te staan. Die beslissing is op dit moment echter nog niet definitief. Derden kunnen nog beroep aantekenen tot en met 5 november 2026.
Het project bevindt zich daardoor nog in de fase waarin de beroepsmogelijkheden lopen.

De vergunning werd in eerste aanleg verleend, maar de beroepsperiode loopt nog tot en met 5 november 2026.

Historische voorgevel blijft behouden
Het bestaande herenhuis ligt in de stedelijke kern van Ieper, op wandelafstand van het station, de Grote Markt en verschillende toeristische voorzieningen.
Het pand maakt deel uit van het beschermde stadsgezicht “Ensemble met architectenwoning Jules Coomans”. Vooral de historische gevelwand langs het Colaertplein heeft volgens de vergunningsdocumenten een belangrijke architectuurhistorische en stedenbouwkundige waarde.
De voorgevel wordt onder meer gekenmerkt door een symmetrische opbouw, een monumentale centrale inkompartij met natuurstenen erker, baksteendecoraties en trapgevels.
In de plannen blijft deze gevel integraal behouden. Ook de bestaande hoofdinkom blijft behouden als representatieve toegang tot het hotel.
De ramen zouden worden vervangen volgens het bestaande model, met behoud van de bestaande profilering, detaillering en kleurstelling. Ook de bestaande dakbedekking en nokafwerking blijven behouden. De goten worden vernieuwd volgens het bestaande profiel.

Nieuwe volumes vooral aan de achterzijde
De belangrijkste nieuwe bouwkundige ingrepen bevinden zich achter het historische hoofdgebouw.
De bestaande bouwvallige achterbouw zou worden afgebroken en vervangen door een nieuwe gelijkvloerse uitbreiding. Die krijgt een hedendaagse architectuur met onder meer verticale bakstenen penanten en terugliggende delen in glas en metselwerk.
Volgens de ontwerpplannen moet de nieuwe architectuur duidelijk herkenbaar zijn als hedendaagse toevoeging en tegelijk ondergeschikt blijven aan het historische herenhuis.
Doordat de nieuwe volumes achter het bestaande hoofdgebouw worden ingeplant, blijft de historische voorgevel vanaf het Colaertplein zichtbaar.
Ook de achtergevel blijft grotendeels behouden. Op het gelijkvloers wordt wel een nieuwe grotere raampartij voorzien die een verbinding met de achterliggende tuin moet creëren.

Tweede toegang via de Maarschalk Fochlaan
Het bestaande gebouw langs de Maarschalk Fochlaan blijft volgens de plannen behouden en zou worden gerenoveerd.
Het volume krijgt een secundaire toegang tot het hotel. De doorgang moet onder meer de toegankelijkheid, de logistieke werking en de evacuatiemogelijkheden ondersteunen.
Een deel van het gelijkvloers wordt voorzien als overdekte fietsenstalling. Op de verdieping is een hotelberging gepland.
De ramen en poort zouden worden vernieuwd volgens het bestaande model. Het bestaande groene buitenschrijnwerk wordt volgens de aanvraag vervangen door rood geschilderd schrijnwerk.

Twaalf kamers verdeeld over drie verdiepingen
Het voorgestelde hotelprogramma omvat twaalf tweepersoonskamers.
Op het gelijkvloers komen twee kamers. Eén daarvan wordt volledig toegankelijk ingericht voor rolstoelgebruikers. Op dezelfde verdieping zijn de onthaalbalie, een bar en een ontbijtruimte met een kleine ondersteunende keuken gepland.
De onthaalbalie zou zowel via het Colaertplein als via de Maarschalk Fochlaan bereikbaar zijn.
Op de eerste verdieping worden vijf hotelkamers voorzien. Op de tweede verdieping komen eveneens vijf kamers.
Een lift en traphal zorgen voor de verticale ontsluiting.
Volgens de vergunningsdocumenten wordt de nieuwe trap binnen de bestaande structuur van het historische gebouw aangelegd. Omdat de beschikbare ruimte beperkt is, kan de trap volgens de aanvraag niet volledig volgens alle toegankelijkheidsvereisten worden uitgevoerd. De lift zou als toegankelijk alternatief dienen voor de verschillende verdiepingen en gemeenschappelijke functies.

Wellness en zwembad in de achtertuin
Ook de achterliggende tuin zou een nieuwe invulling krijgen.
Achteraan op het perceel is een wellnessvolume gepland. Het gebouw krijgt volgens de plannen een beperkte bouwhoogte en een schuin, groen dak.
De wellness zou daardoor grotendeels aan het straatbeeld worden onttrokken. Tussen het historische hoofdgebouw en het nieuwe volume blijft een groene ruimte behouden.
Bestaande bomen worden volgens de plannen behouden en geïntegreerd in de tuin. Ook de bestaande tuinmuren zouden zoveel mogelijk behouden blijven.
In het achterliggende gebied is daarnaast een buitenzwembad voorzien. Dat zwembad zou uitsluitend toegankelijk zijn voor hotelgasten.
De huidige combinatie van verharding en groen wordt daarbij opnieuw ingericht als een verblijfsruimte die onderdeel moet worden van de hotelwerking.

Geen private parkeerplaatsen voorzien
De aanvraag voorziet niet in private parkeerplaatsen op het perceel.
De initiatiefnemer verwijst naar de openbare parkeermogelijkheden in de omgeving en naar de nabijheid van het station. Ook de aanwezigheid van een overdekte openbare fietsenstalling wordt aangehaald als ondersteuning voor duurzame verplaatsingen.
Op het terrein zelf wordt aan de Maarschalk Fochlaan een overdekte en afgesloten fietsenstalling voorzien.
In de aanvraag wordt gesteld dat de bijkomende verkeersbewegingen als gevolg van de hotelbestemming beperkt zouden blijven en binnen de bestaande verkeersstructuur zouden kunnen worden opgevangen.
Dat betreft een beoordeling die in het kader van de vergunningsprocedure werd gemaakt.

Erfgoed speelde een belangrijke rol in het ontwerp
Volgens de aanvraag werd het ontwerp op 8 juli 2026 ter plaatse besproken met een erfgoedconsulent.
De historische voorgevel blijft volgens de plannen volledig behouden. Nieuwe ingrepen worden hoofdzakelijk aan de achterzijde van het bestaande gebouw voorzien.
Ook de bestaande tuinmuren zouden maximaal behouden en waar nodig hersteld worden.
De nieuwe architectuur wordt bewust niet opgevat als een historische kopie. Volgens de ontwerpvisie moet duidelijk zichtbaar blijven welke onderdelen bestaand en welke nieuw zijn.
De achterliggende tuinzones vallen, met uitzondering van de binnenplaats achter Colaertplein nummer 1, niet binnen de perimeter van het beschermde stadsgezicht.

Verlichting en mogelijke gevelreclame
De plannen voorzien ook in een discrete verlichting van de historische voorgevel. Daarvoor zouden bronzen uplighters worden gebruikt.
Daarnaast wordt in de aanvraag melding gemaakt van mogelijke beperkte gevelreclame voor de toekomstige hotelfunctie.
De concrete vormgeving en plaats van die reclame zijn volgens de documenten nog niet bepaald. De eventuele reclame maakt daarom geen deel uit van de huidige aanvraag en zou later het voorwerp kunnen vormen van een afzonderlijke vergunningsaanvraag.

Beslissing in eerste aanleg is nog niet definitief
De stad Ieper verleende op 5 oktober 2026 de omgevingsvergunning in eerste aanleg, volledig en met voorwaarden. De beslissing ligt gedurende 30 dagen ter inzage bij de dienst Omgeving van Stad leper.
Voorafgaand aan die beslissing liep van 14 augustus tot en met 12 september 2026 een openbaar onderzoek.
De beroepsperiode loopt momenteel nog. Belanghebbenden kunnen volgens de gegevens van het Omgevingsloket tot en met 5 november 2026 beroep instellen. De provincie West Vlaanderen is de vermelde beroepsinstantie.
Het is daarom nog te vroeg om te stellen dat het hotelproject definitief kan worden uitgevoerd. De verdere afloop van de beroepsprocedure moet worden afgewacht.

Pand werd eerder te koop aangeboden
Het herenhuis kwam eerder ook al op de vastgoedmarkt. Het pand werd in april 2024 te koop aangeboden door de bekende VRT-sportjournalist Karl Vannieuwkerke.
De huidige aanvraag betekent een mogelijke nieuwe bestemming voor het historische pand, met behoud van de opvallende gevel aan het Colaertplein en nieuwe voorzieningen hoofdzakelijk aan de achterzijde.
Of de plannen uiteindelijk definitief kunnen worden uitgevoerd, hangt mee af van het verdere verloop van de beroepsprocedure.

Tweede toegang via de Maarschalk Fochlaan – Foto Geert Dewaele
Bron: de informatie in dit artikel is gebaseerd op de vergunningsdocumenten en gegevens die publiek raadpleegbaar zijn via het Vlaamse Omgevingsloket/Inzageloket.
Lees ook:
VRT-sportjournalist Karl Vannieuwkerke verkoopt zijn herenhuis op het Colaertplein – 14/04/2024

Ken je een nieuwsfeit, initiatief of andere interessante ontwikkeling die we bij Bouwend Ieper kunnen brengen? Laat het ons weten via ‘Contact/Meld ons nieuws’ of stuur je bericht naar Bouwend.Ieper@outlook.be.
Samen houden we Ieper op de hoogte.

Huidig interieur – Foto Geert Dewaele
Voorgevel langs het Colaertplein – Foto Geert Dewaele

💬 Reageer hieronder

Ieper – Het beschermde Tempeliershuis aan de Rijselstraat 70 in Ieper kan een nieuwe bestemming krijgen als hotel. Eigenaar nv Aedific heeft daarvoor een omgevingsvergunning aangevraagd. Het plan voorziet tien kamers, een lobby, ontbijtruimte, wellness en verschillende gemeenschappelijke voorzieningen. Het openbaar onderzoek liep tot 17 september.

Van voormalig postkantoor naar hotel
Het opvallende gebouw aan de Rijselstraat 70 staat bij veel Ieperlingen bekend als de oude post. Het pand heeft een lange geschiedenis als postgebouw en is beschermd als monument. Volgens de Inventaris Onroerend Erfgoed werd het gebouw in 1897 door de Staat verworven om er een postkantoor van te maken. Het kreeg later onder meer de namen Tempelierssteen en Hooghuis.
Nu ligt er een concreet plan op tafel om het gebouw een toeristische bestemming te geven. Nv Aedific vraagt een vergunning voor de restauratie en herbestemming tot een hotel met tien kamers.

Het plan combineert een nieuwe hotelbestemming met het behoud van een beschermd Iepers monument.

De aanvraag bevindt zich momenteel in eerste aanleg. In Ieper liep volgens de gegevens uit het Omgevingsloket een openbaar onderzoek van 19 augustus tot en met 17 september 2026. Een definitieve vergunning is er dus nog niet.

Restauratie al gedeeltelijk uitgevoerd
Volgens de aanvraag werd het gebouw in de voorbije jaren stelselmatig aangepakt. In 2017 en 2018 werden de buitenschil, gevels, daken en het buitenschrijnwerk gerestaureerd. Ook aan de binnenzijde zijn restauratiewerken bezig.
De plannen stellen dat die werken gebeuren in overleg met het Agentschap Onroerend Erfgoed. Dat het pand beschermd is als monument, wordt ook bevestigd door de officiële erfgoedinventaris. De bescherming dateert van 11 mei 1983.
De eigenaar onderzocht naar eigen zeggen eerder verschillende mogelijke bestemmingen. Daarbij kwamen onder meer kantoorruimte, een co-workinginvulling, detailhandel, een restaurant en private banking aan bod. Volgens de aanvraag bleek vooral de parkeerproblematiek een belangrijke beperking voor verschillende van die scenario’s.

De huidige aanvraag kiest uiteindelijk voor een hotelfunctie.

Tien kamers verspreid over drie verdiepingen
Het ontwerp voorziet tien hotelkamers. De bestaande indeling en structuur van het monument vormen daarbij het uitgangspunt.
Op het gelijkvloers komt aan de zijde van de huidige kleinere lokalen de toegang tot het hotel. De bestaande gang wordt volgens de plannen ingericht met een receptiebalie. De historische eetkamer met houten lambrisering moet opnieuw dienstdoen als zithoek en bibliotheek.
Een eerste kamer wordt op het gelijkvloers ingericht als aangepaste kamer voor personen met een beperkte mobiliteit.
De voormalige lokettenzaal krijgt een nieuwe gemeenschappelijke functie. De grote ruimte met de kenmerkende daklantaarn wordt volgens de aanvraag ingericht als lobby met bar en ontbijtruimte of restaurant.
Op de eerste verdieping komen drie kamers. Een tweede verdieping biedt plaats aan vier kamers en een linnenkamer. De kamers 6, 7 en 8 krijgen door de grote hoogte een halve mezzanine, waarop de badkamers worden voorzien. Kamers 7 en 8 kunnen door een tussendeur ook als familiekamer worden gebruikt.
Op de derde verdieping komen nog twee kamers. De bestaande dakconstructie met gebogen eiken spanten blijft volgens het ontwerp zichtbaar tot in de nok.
Boven de grote zaal wordt daarnaast een vergaderruimte met sanitair en koffiehoek voorzien.

Ook kelder krijgt nieuwe functies
De kelder wordt niet alleen voor technische functies gebruikt. In het voorste gedeelte is een wellnessruimte gepland.
Volgens het aanvraagdossier gaat het om een ruimte met sauna’s, een koud- en warmwaterbad, twee bierspa’s met afzonderlijke kleedruimtes en douches en een massageruimte.
In het centrale gedeelte komt het sanitair. Achteraan wordt de keuken voorzien, met aansluitingen naar de personeelsruimtes en de binnentuin.
De plannen voorzien verschillende toegangen tot de kelder, waaronder trappen vanuit het gebouw en een buitentrap aan het binnenterras.

Toegankelijkheid blijft een aandachtspunt
De herbestemming brengt ook een aantal beperkingen met zich mee omdat het om een bestaand beschermd gebouw gaat.
De aanvraag voorziet een aangepaste hotelkamer op het gelijkvloers. De receptie en de belangrijkste gemeenschappelijke ruimtes zouden toegankelijk worden gemaakt voor personen met een beperkte mobiliteit.
Voor niveauverschillen worden trapliften voorzien. Ook het aangepaste sanitair in de kelder zou op die manier bereikbaar zijn.
De wellnessruimte zelf blijft volgens het dossier niet rolstoeltoegankelijk.
Voor verschillende onderdelen vraagt de bouwheer een afwijking op de toegankelijkheidsverordening. Het gaat onder meer over de vereiste breedte van bepaalde gangen, de verticale circulatie en de afmetingen van de aangepaste badkamer.
De motivatie daarvoor is telkens dezelfde: het gebouw heeft een historische structuur die volgens de aanvrager niet zonder ingrijpende erfgoedingrepen kan worden aangepast.
Voor de hogere verdiepingen is geen personenlift voorzien. De aanvraag stelt dat daar uitsluitend standaardhotelkamers en een linnenkamer komen en dat de publiek toegankelijke functies op het gelijkvloers worden geconcentreerd.

Beperkte wijzigingen aan het bestaande volume
Aan het gebouwvolume zelf zou volgens de aanvraag weinig veranderen. De bestaande inplanting, voorgevelbreedte en het volume blijven behouden.
Een aantal ingrepen was volgens het dossier al eerder vergund. Het gaat onder meer om bijkomende raamopeningen in de topgevels, een nieuwe deur en een aangepaste deur in de zijgevel van het niet-beschermde bijgebouw en het plaatsen van stalen achterzetramen.
Die achterzetramen moeten volgens de aanvraag het thermisch comfort verbeteren zonder het uitzicht van de historische glas-in-loodramen sterk te wijzigen.
Daarnaast zijn verschillende ingrepen voorzien die verband houden met brandveiligheid.

Vluchtwegen worden aangepast
Om aan de brandveiligheidsvereisten te voldoen, voorziet het ontwerp onder meer een vluchtterras op het platte dak en twee uitklapbare vluchtladders aan de binnenkoer.
Ook enkele ramen in de voorgevel zouden worden aangepast zodat ze als vluchtraam kunnen functioneren. Volgens het dossier bieden de bestaande ramen een vrije doorgangsbreedte van ongeveer 55 tot 57 centimeter, terwijl minstens 60 centimeter nodig is.
De voorgestelde oplossing bestaat erin het vaste deel van bepaalde ramen eveneens opendraaiend te maken. Volgens de aanvraag blijft het uitzicht van de ramen daardoor behouden, terwijl een grotere doorgangsopening ontstaat.
De plannen vermelden dat deze oplossing ter plaatse met de erfgoedconsulent werd besproken.

Erfgoed blijft bepalend voor het ontwerp
Het voormalige postgebouw staat officieel geregistreerd als beschermd monument en als vastgesteld bouwkundig erfgoed. De Inventaris Onroerend Erfgoed omschrijft het als een neogotisch postgebouw met zeven traveeën en drie bouwlagen onder een steil zadeldak.
Het gebouw maakt bovendien deel uit van de UNESCO-bufferzone rond het Belfort en de Lakenhallen, volgens de gegevens in het aanvraagdossier.
De aanvraag stelt dat de geplande hotelinvulling geen negatieve impact zou hebben op de erfgoedwaarden. Dat is echter een onderdeel van de argumentatie van de aanvrager en geen vaststelling dat de vergunning al werd verleend.
De verdere beoordeling gebeurt binnen de lopende vergunningsprocedure. Stad Ieper vermeldt dat bij omgevingsvergunningen onder meer een openbaar onderzoek en adviesronde kunnen plaatsvinden en dat voor lokale projecten het college van burgemeester en schepenen bevoegd is om een beslissing te nemen.

Openbaar onderzoek
Wie opmerkingen of bezwaren over het dossier heeft, kon daarvoor gebruikmaken van de procedure van het openbaar onderzoek. Dat onderzoek liep van 19 augustus tot en met 17 september 2026.
Het dossier gaat daarmee over meer dan alleen een functiewijziging. De plannen combineren de restauratie en herbestemming van een beschermd historisch gebouw met een hotelconcept van tien kamers, gemeenschappelijke ruimtes en een wellness.

Of het Tempeliershuis uiteindelijk effectief als hotel zal openen, hangt af van de verdere beoordeling en de beslissing over de aangevraagde omgevingsvergunning.

Lees ook:
Oude postgebouw in Rijselstraat opent uitzonderlijk de deuren in het weekend van 24 en 25 mei na decennialange leegstand – 15/05/2025
Bron: Omgevingsloket Vlaanderen, dossier betreffende de aangevraagde restauratie en herbestemming van het Tempeliershuis, Rijselstraat 70, Ieper. Raadpleging september 2026.

Ken je een nieuwsfeit, initiatief of andere interessante ontwikkeling die we bij Bouwend Ieper kunnen brengen? Laat het ons weten via ‘Contact/Meld ons nieuws’ of stuur je bericht naar Bouwend.Ieper@outlook.be.
Samen houden we Ieper op de hoogte.

Foto Geert Dewaele
Foto JP Vandepitte
Foto JP Vandepitte

💬 Reageer hieronder

Voormezele – Een Duitse bunker, Britse loopgraven, een kacheltje uit de Eerste Wereldoorlog en aardewerk uit de middeleeuwen. Archeologen leggen in Voormezele een opmerkelijke mix van historische sporen bloot. Woensdag 16 september kunnen bezoekers de opgravingen tijdens gratis rondleidingen van dichtbij bekijken.

Van middeleeuwse kuil tot Duitse bunker
Op de site langs de Kalleputstraat in Voormezele komen verschillende hoofdstukken uit de geschiedenis letterlijk boven de grond. Archeologen van Monument Vandekerckhove voeren er onderzoek uit in het kader van de aanleg van een nieuwe water- en bufferinstallatie langs de Bollaertbeek.
Het archeologisch onderzoek vormt de laatste fase van een traject dat volgens de Vlaamse regelgeving aan de geplande werken voorafgaat. De verwachtingen waren vooraf al behoorlijk duidelijk. Historische luchtfoto’s en eerder onderzoek wezen erop dat in het gebied resten van Britse loopgraven konden worden aangetroffen.
De werkelijkheid blijkt nog rijker.

Onder de grond komen sporen uit minstens drie historische periodes samen: de middeleeuwen, de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog.

Britse loopgraven later in Duitse handen
De archeologen troffen verschillende structuren uit de Eerste Wereldoorlog aan. Het gaat onder meer om een Britse verbindingsloopgraaf uit 1915 en een gevechtsloopgraaf uit 1916.
Hoewel bepaalde houten structuren sterk zijn aangetast, zijn de wanden met golfplaten nog herkenbaar. De loopgraven maakten aanvankelijk deel uit van de Britse stellingen. Tijdens het Duitse lenteoffensief van 1918 verschoof het front en kwamen delen van de infrastructuur in Duitse handen.
Dat leverde op de site een opmerkelijke combinatie van vondsten op. Naast Britse resten kwamen ook Duitse constructies en voorwerpen aan het licht.

Een kacheltje in een Duitse bunker
Bij de verdere afgraving werden drie Duitse bunkers of structuren vastgesteld die met de loopgraaf verbonden waren. Ze zouden slechts gedurende een relatief korte periode in gebruik zijn geweest, nadat de Duitsers het gebied in 1918 hadden ingenomen.
Een van de opvallendste vondsten is een klein kacheltje.
De archeologen vermoeden dat een van de structuren als commandopost werd gebruikt. De ruimte zou uit twee kamers hebben bestaan. In een van die kamers zijn fragmenten aangetroffen die wijzen op de aanwezigheid van een radiostation. Een andere ruimte zou mogelijk als opslagplaats hebben gediend.
Het onderzoek naar de gevechtsloopgraaf bevindt zich nog in een vroege fase. De komende werkzaamheden moeten meer duidelijkheid brengen over de verschillende gebruiksfasen van de loopgraaf. Aan de overzijde van de beek wordt bovendien nog een geschutsopstelling uit het begin van de oorlog verwacht.

Ook sporen uit de Tweede Wereldoorlog
Niet alle vondsten op de site houden rechtstreeks verband met de Eerste Wereldoorlog. De archeologen vonden ook materiaal dat mogelijk uit de Tweede Wereldoorlog dateert.
Zo werd een opvallend goed bewaarde Duitse helm aangetroffen in een ingegraven kuil. Ook een veldfles en een gasmasker kwamen aan het licht.
Over de precieze datering van sommige voorwerpen bestaat nog onzekerheid. Materiaal uit de Eerste Wereldoorlog werd immers later opnieuw gebruikt. De onderzoekers moeten daarom nog verder bepalen uit welke periode de verschillende objecten afkomstig zijn.
In de omgeving zijn daarnaast aanwijzingen voor Duitse militaire activiteit tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zo wordt melding gemaakt van een neergestort Duits vliegtuig en een radiostation. Of en hoe die elementen precies met elkaar samenhangen, moet verder onderzoek uitwijzen.

Middeleeuws verleden komt eveneens boven
De geschiedenis van de site gaat echter veel verder terug dan de wereldoorlogen.
Aan de overzijde van de straat bevond zich de voormalige augustijnenabdij van Voormezele, waarvan de oorsprong teruggaat tot de 11de eeuw. Dat maakt de aanwezigheid van middeleeuwse sporen in het onderzoeksgebied niet geheel onverwacht.
De archeologen vonden onder meer een ontginningskuil en een gracht. Die structuren werden later opgevuld met onder meer keramiek en aardewerk. Daarbij zijn verschillende types aangetroffen, waaronder rood en bruin aardewerk en kogelpotten die in de 12de eeuw kunnen worden gedateerd.
De vondsten tonen daarmee aan dat de omgeving van de huidige Kalleputstraat al eeuwenlang werd gebruikt en veranderd.

Gratis rondleidingen op de archeologische site
Wie de resultaten zelf wil bekijken, kan woensdag 16 september terecht op de opgravingssite in de Kalleputstraat. Monument Vandekerckhove, de provincie West-Vlaanderen en erfgoedwerking CO7 organiseren er gratis rondleidingen.
De archeologen geven daarbij toelichting bij de verschillende vondsten en de historische lagen die tijdens het onderzoek zichtbaar zijn geworden.

Praktisch
Wanneer: woensdag 16 september, vanaf 17 uur
Waar: opgravingsterrein in de Kalleputstraat, Voormezele
Prijs: gratis
Parkeren: in de omliggende straten
Meebrengen: stevige schoenen
Organisatie: Monument Vandekerckhove, Provincie West-Vlaanderen en CO7

Foto Geert Dewaele
Foto Geert Dewaele

Zoals eerder bericht door:
Archeologen vinden sporen uit middeleeuwen en beide wereldoorlogen in Voormezele – VRTNWS (15 september 2026)
Britse loopgraaf werd in 1918 door Duitsers overgenomen, nu wordt ze minutieus blootgelegd in Voormezele – HLN (15 september 2026)
Opgra­vin­gen in Voor­me­ze­le leg­gen Duit­se bun­kers bloot: ​“radio­sta­ti­on en kachel­tje gevonden” – FocusWTV (15 september 2026)

Ken je een nieuwsfeit, initiatief of andere interessante ontwikkeling die we bij Bouwend Ieper kunnen brengen? Laat het ons weten via ‘Contact/Meld ons nieuws’ of stuur je bericht naar Bouwend.Ieper@outlook.be.
Samen houden we Ieper op de hoogte.

Foto Geert Dewaele

💬 Reageer hieronder

Ieper – De Vlaamse overheid trekt 1,13 miljoen euro uit voor de restauratie van vier militaire begraafplaatsen in en rond Ieper. Vooral de omheiningsmuren zijn op verschillende plaatsen in slechte staat. Ook de Commonwealth War Graves Commission draagt financieel bij aan de werken.

Restauratie moet verval tegengaan
Vier militaire begraafplaatsen in de regio Ieper krijgen binnenkort een grondige restauratie. Het gaat om Railway Dugouts Burial Ground en Bedford House Cemetery in Zillebeke, White House Cemetery in Sint-Jan en Belgian Battery Corner Cemetery in Ieper.
De muren rond de begraafplaatsen vormen een belangrijk onderdeel van de geplande werkzaamheden. Op verschillende plaatsen zijn funderingen en voegwerk aangetast en zijn bakstenen en dekstenen beschadigd. De restauratie moet de constructies opnieuw stabiel maken. Beschadigde onderdelen worden vervangen en waar mogelijk worden bestaande materialen opnieuw gebruikt.
De vier locaties zijn beschermde monumenten. Bedford House Cemetery behoort bovendien tot het UNESCO-werelderfgoed. Ook de andere drie begraafplaatsen zijn opgenomen in het beschermde erfgoed.

De investering moet ervoor zorgen dat vier belangrijke oorlogsbegraafplaatsen hun historische en herdenkingsfunctie ook in de toekomst kunnen behouden.

Vlaamse overheid financiert grootste deel
De totale kostprijs van de restauratiewerken wordt geraamd op 1,7 miljoen euro. Vlaanderen neemt daarvan 66 procent voor zijn rekening, goed voor ongeveer 1,13 miljoen euro. De financiering verloopt via het Agentschap Onroerend Erfgoed.
De resterende kosten worden gedragen door de Commonwealth War Graves Commission, de organisatie die verantwoordelijk is voor het beheer en onderhoud van Britse en Gemenebestoorlogsbegraafplaatsen.
De Vlaamse overheid koppelt de investering aan het behoud van de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog. Minister Ben Weyts benadrukt daarbij dat militaire begraafplaatsen niet alleen historische plaatsen zijn, maar ook een blijvende herinnering vormen aan het oorlogsleed en aan de vele gesneuvelden die in de regio hun laatste rustplaats kregen.

Ieper als belangrijk oorlogslandschap
De omgeving van Ieper was tijdens de Eerste Wereldoorlog jarenlang een van de zwaarst bevochten frontgebieden. Het front kwam er gedurende lange tijd nauwelijks van zijn plaats.
Soldaten uit verschillende delen van het toenmalige Britse Rijk kwamen er om het leven. Onder meer militairen uit Canada, India, Australië en Nieuw-Zeeland werden in de regio begraven. De militaire begraafplaatsen vormen daardoor vandaag een tastbare getuigenis van de internationale dimensie van de oorlog rond Ieper.
Het onderhoud van die sites gaat dan ook verder dan het herstellen van muren of andere bouwelementen. De staat van de begraafplaatsen bepaalt mee hoe bezoekers de historische plaatsen vandaag kunnen beleven.

Ook lokale erfgoedvereniging reageert positief
De New Ypres League verwelkomt de investering. Pierre Legrand, conflictarcheoloog en lid van de organisatie, ziet in het herstel van de begraafplaatsen ook een mogelijkheid om de boodschap van vrede door te geven aan volgende generaties.
Volgens de League wordt daarnaast, samen met de Commonwealth War Graves Commission, de stad Ieper en het Agentschap Onroerend Erfgoed, gewerkt aan het herstel van demarcatiepalen. Die markeringen maken eveneens deel uit van het historische landschap dat aan de oorlog herinnert.
De restauratie van de vier begraafplaatsen past daarmee in een bredere inspanning om het oorlogserfgoed in en rond Ieper in stand te houden.

White House Cemetery in Sint-Jan – © Geert Dewaele
Zoals eerder bericht door:
Vlaanderen trekt 1,1 miljoen euro uit voor restauratie van 4 oorlogsbegraafplaatsen in Ieper – VRT NWS (4 augustus 2026)
Vlaanderen investeert meer dan een miljoen in muren van oorlogskerkhoven: “Ze dreigen instabiel te worden”– Nieuwsblad (4 augustus 2026)
White House Cemetery in Sint-Jan – © Geert Dewaele

💬 Reageer hieronder

© Geert Dewaele

Ieper – Eeuwenlang speelde zich in Sint-Jan bij Ieper een opmerkelijk hoofdstuk uit de Vlaamse geschiedenis af. Op de plek waar ooit een belangrijke leprozerie stond, brengt een nieuw kunstwerk samen met een audiotour dat bijna vergeten verleden opnieuw onder de aandacht van bezoekers.

Een van de belangrijkste leprozerieën van Vlaanderen
Lang voordat Sint-Jan uitgroeide tot de huidige deelgemeente van Ieper, bevond zich er een gespecialiseerde opvangsite voor mensen met lepra. De instelling, bekend als Hooge Siecken, maakte deel uit van een netwerk van leprozerieën waar zieken werden verzorgd en ondergebracht in een afzonderlijke gemeenschap.
Historisch onderzoek toont aan dat de site uitgroeide tot een van de drie belangrijkste leprozerieën binnen het toenmalige graafschap Vlaanderen, naast gelijkaardige instellingen in Brugge en Gent. De ligging langs een belangrijke verbindingsweg speelde daarbij vermoedelijk een belangrijke rol.

Archeologische ontdekking werpt nieuw licht op het verleden
De verdwenen erfgoedsite kwam opnieuw onder de aandacht tijdens archeologische opgravingen in 2019 en 2020. Onderzoekers legden delen van het voormalige domein bloot, waaronder een begraafplaats waar 154 skeletten werden aangetroffen.
De opgravingen leverden nieuwe inzichten op in het dagelijkse leven binnen de gemeenschap van leprapatiënten. Daarnaast konden onderzoekers meer te weten komen over de organisatie en de betekenis van de site binnen middeleeuws Vlaanderen.

Een archeologische vondst van 154 skeletten maakte van Sint-Jan opnieuw een belangrijke erfgoedlocatie.

Landmark brengt verdwenen geschiedenis terug in het landschap
Omdat de oorspronkelijke gebouwen al eeuwen verdwenen zijn en vandaag nauwelijks nog zichtbare sporen resten, besloot Stad Ieper het verleden opnieuw zichtbaar te maken in het landschap.
Na een ontwerpwedstrijd met 26 inzendingen kregen inwoners van Sint-Jan inspraak bij de keuze van het uiteindelijke ontwerp. Hun voorkeur ging naar een voorstel van kunstenaar Leonardo Versele.
Het resultaat is de monumentale installatie Poort Hooge Siecken, opgebouwd uit zeven doorgangen die samen een hoogte van ongeveer elf meter bereiken. Voor de constructie werd onder meer gebruikgemaakt van bakstenen die verwijzen naar de karakteristieke gele baksteen uit de streek, gecombineerd met een arduinen basis.
Volgens de toelichting bij het project verwijst het kunstwerk naar solidariteit en gemeenschapszin, waarden die een belangrijke rol speelden binnen de historische leprozerie. De zeven doorgangen vormen daarbij een symbolische tegenhanger van de toegangspoort waarlangs bewoners van de instelling vroeger het domein betraden.

Verhalenwandeling laat bezoekers kennismaken met het verleden
Naast het kunstwerk werd ook een audiotour ontwikkeld. Via veertien korte luisterfragmenten krijgen bezoekers meer inzicht in het leven op en rond de voormalige leprozerie.
De verhalen worden verteld vanuit verschillende perspectieven uit het landschap, zoals de aarde, bomen, het gras en het water. Voor de stemopnames werkte de stad samen met leerlingen van de Academie.
De audiotour maakt deel uit van een bredere erfgoedbeleving die bezoekers uitnodigt om de geschiedenis van de plek op eigen tempo te ontdekken.

Onderdeel van de verdere ontwikkeling van het Ypermanpark
De voormalige leprozerie ligt binnen het gebied van het toekomstige Ypermanpark, dat de voorbije jaren stap voor stap werd uitgebouwd. Eerder kregen onder meer een voedselbos en een erfgoedboomgaard een plaats in het park.
Met het nieuwe kunstwerk en de audiotour krijgt ook het historische verhaal van Hooge Siecken opnieuw een zichtbare plaats in de omgeving. De projecten kwamen tot stand met steun van het Vlaams Agentschap Onroerend Erfgoed en verschillende erfgoedpartners.
Volgens de Vlaamse overheid draagt het initiatief bij aan het zichtbaar maken van erfgoed dat in het landschap verdwenen is, maar historisch van grote betekenis blijft voor de regio.

Zoals eerder bericht door:
Ieper maakt middeleeuwse leprozerie Hooge Siecken zichtbaar met monument en audiotour – vrtnws (23 juni 2026)
Landmark maakt middeleeuws centrum voor melaatsen zichtbaar in stadspark: “Het verwijst naar de solidariteit van toen” – Nieuwsblad (23 juni 2026)
Op plek waar 154 skeletten van leprapatiënten werden gevonden, verrijst monument van 11 meter hoog: “Hun verhaal mag niet vergeten worden”– HLN (24 juni 2026)
© Geert Dewaele
© Geert Dewaele

💬 Reageer hieronder

Ieper – De restauratie van de Ieperse Lakenhallen heeft een symbolisch einde bereikt. Drie vergulde beelden zijn opnieuw op hun historische plaats gezet, waarmee een restauratietraject van bijna zes jaar definitief wordt afgerond.

Restauratie bereikt symbolisch eindpunt
Met de terugplaatsing van de stadsnar, de heraut en reus Goliath is de restauratie van de Lakenhallen volledig voltooid. De drie vergulde beelden werden met een kraan opnieuw op het dak van het monument geplaatst, nadat ze de voorbije maanden van dichtbij konden worden bewonderd tijdens de feestelijke heropening van het gebouw.
Volgens het stadsbestuur vormde de hijsoperatie het symbolische sluitstuk van een omvangrijk restauratieproject dat meerdere jaren in beslag nam.

Verguld koper met een lange toekomst
De drie vergulde beelden lijken massief goud, maar zijn vervaardigd uit rood koper en afgewerkt met een vergulding. Tijdens de restauratie werden ze volledig opgeknapt, zodat ze opnieuw tientallen jaren bestand zijn tegen weer en wind.
De beelden staan opnieuw op de historische hoeken van de Lakenhallen, aan het Nieuwerck, de Boterstraat en de Leet. Bij de restauratie werd ook de positie van de trompet van de heraut opnieuw gecorrigeerd, nadat die sinds een eerdere herplaatsing in de jaren tachtig niet meer volledig overeenkwam met de oorspronkelijke uitvoering.

Met de terugplaatsing van de stadsnar, de heraut en reus Goliath is de restauratie van de Lakenhallen na bijna zes jaar volledig afgerond.

Waarom de beelden langer beneden bleven
De beelden werden niet onmiddellijk na de restauratie terug op het dak geplaatst. Bezoekers kregen tijdens het openingsweekend van de vernieuwde Lakenhallen eerst de gelegenheid om ze van dichtbij te bekijken.
Daarnaast werd onder meer van de stadsnar een driedimensionale scan gemaakt. Die digitale versie diende als basis voor de kleurrijke narren die tijdelijk de nissen van de Lakenhallen sierden tijdens de feestelijke inhuldiging.

Meer vergulde blikvangers op het monument
De drie vergulde beelden maken deel uit van een grotere verzameling vergulde ornamenten op de Lakenhallen. Boven op het belfort staat de draak Margriet, terwijl daaronder ook acht vergulde arenden zichtbaar zijn.
De restauratie heeft volgens de stad niet alleen het gebouw nieuw leven ingeblazen, maar ook de belangstelling voor het erfgoed vergroot. De voorbije jaren verschenen verschillende publicaties over onder meer de stadsnar, Goliath en Margriet. De draak kreeg bovendien pas enkele jaren geleden officieel een naam en groeide intussen uit tot een herkenbaar symbool van de stad.

Kunstproject zichtbaar in het straatbeeld
Wie aandachtig rond de Lakenhallen wandelt, merkt mogelijk ook een opvallende metalen constructie op aan de hoek van de Neermarkt en de Coomansstraat. Die maakt deel uit van een kunstproject van de Palestijnse kunstenaar Ismail Matar, die als artist in residence verbonden is aan het In Flanders Fields Museum.

De installatie onderzoekt het thema ontheemding en legt verbanden tussen historische en hedendaagse conflicten. Fragmenten van het kunstwerk zijn verspreid over de stad te zien, terwijl de volledige installatie deel uitmaakt van de museumwerking.

Kunstproject aan de hoek van de Neermarkt en de Coomansstraat – © Geert Dewaele
De heraut – © Geert Dewaele
Reus Goliath – © Geert Dewaele
Lees ook:
Kleurrijke narren verdwijnen uit gevel van Lakenhallen, maar stad voorziet nieuwe toekomst voor beelden – 28/04/2026
Drie historische vrouwen vereeuwigd op gevel van de Lakenhallen in Ieper – 27/03/2026
Kleurrijke narren sieren gevel van Lakenhallen in Ieper – 17/03/2026
Restauratie Lakenhallen in Ieper loopt 6 miljoen euro hoger op: feestelijke heropening gepland in maart
– 17/02/2026
Zoals eerder bericht door:
Na maanden op de begane grond keren stadsnar, heraut en reus Goliath terug naar hun plek op de Lakenhallen: “We zullen onze gasten missen” – HLN (18 juni 2026)
Topkronen blinken weer op Lakenhallen: “Schitterend sluitstuk van jarenlange restauratie” – Nieuwsblad (18 juni 2026)
De stadsnar – © Geert Dewaele
De heraut – © Geert Dewaele
Reus Goliath – © Geert Dewaele
Reus Goliath en de heraut – © Geert Dewaele

💬 Reageer hieronder

© Geert Dewaele

Ieper – De toekomst van de stadsschouwburg in Ieper ligt volledig open. Een recente haalbaarheidsstudie brengt vier mogelijke pistes in kaart, variërend van een grondige renovatie tot een volledige nieuwbouw of zelfs de afbraak van het huidige gebouw. Een keuze is er voorlopig nog niet.

Vier pistes voor de toekomst
Tijdens een infomoment voor buurtbewoners, adviesraden en gemeenteraadsleden stelde het stadsbestuur de resultaten voor van een haalbaarheidsstudie naar de toekomst van de stadsschouwburg. De studie onderzoekt vier mogelijke ontwikkelingsscenario’s, maar benadrukt dat er vandaag nog geen beslissing is genomen en dat er ook geen budget is voorzien om één van de opties uit te voeren binnen de huidige legislatuur.
Volgens de stad bevindt het project zich nog in een verkennende fase. De bedoeling is om de verschillende mogelijkheden zorgvuldig af te wegen, rekening houdend met erfgoed, functionaliteit, haalbaarheid en de toekomstige culturele noden van Ieper.

Studie vertrekt vanuit bestaande knelpunten
De haalbaarheidsstudie werd uitgevoerd door B-Juxta Architecten. Daarbij werd eerst een analyse gemaakt van de huidige toestand van het gebouw.
Uit die analyse blijkt dat de stadsschouwburg kampt met verschillende technische en functionele tekortkomingen. Zo zijn er onder meer problemen met technische installaties, waterinfiltratie in de kelder, verouderde gevels en een beperkte isolatie. Daarnaast ontbreken een horecaruimte en voldoende opslagruimte. Ook gaat veel oppervlakte verloren aan circulatie en blijft de zolderverdieping grotendeels ongebruikt.

De stadsdiensten formuleerden daarom een programma van eisen. Daarin wordt onder meer gevraagd om:

  • een grotere theaterzaal;
  • een cafégedeelte;
  • extra technische ruimtes;
  • bijkomende bergruimte;
  • meer backstagevoorzieningen.
    De gewenste bruikbare oppervlakte stijgt daarbij van ongeveer 974 naar 1.445 vierkante meter.

Scenario 1: maximaal behoud van het gebouw
Het eerste scenario kiest voor een restauratie waarbij de historische structuur van de schouwburg zoveel mogelijk behouden blijft.
Hoewel daarmee de erfgoedwaarde maximaal wordt gerespecteerd, blijven er belangrijke beperkingen bestaan. Door de noodzakelijke aanpassingen zou de theatercapaciteit dalen van ongeveer 390 naar 219 zitplaatsen, terwijl de gewenste capaciteit rond 300 plaatsen ligt. Ook laat de bestaande draagstructuur onvoldoende mogelijkheden om moderne theatertechnieken, zoals theaterbruggen, te integreren.
De bruikbare oppervlakte zou toenemen tot ongeveer 1.130 vierkante meter. De investeringskost wordt geraamd op ongeveer 4 miljoen euro, exclusief btw.

De studie toont vier mogelijke richtingen, maar het stadsbestuur benadrukt dat voorlopig geen enkele keuze is gemaakt.

Scenario 2: behoud gecombineerd met uitbreiding
Een tweede piste combineert het behoud van grote delen van de bestaande schouwburg met een uitbreiding aan de noordzijde.
Daarbij blijven de buitengevels behouden, terwijl de theaterzaal intern aanzienlijk wordt vergroot. In de uitbreiding kunnen onder meer sanitair, vestiaire en bijkomende functies worden ondergebracht. Ook zouden nieuwe backstagevoorzieningen en artiestenruimtes worden voorzien.
Dit scenario voldoet volgens de studie grotendeels aan de vooropgestelde functionele eisen. Wel verdwijnen onder meer de huidige koepel en de bestaande dakconstructie om plaats te maken voor een beter geïsoleerd gebouw met moderne theatertechnieken.
De geraamde kostprijs bedraagt ongeveer 4,9 miljoen euro.

Scenario 3: volledige nieuwbouw
Een derde mogelijkheid bestaat uit een volledige nieuwbouw op de huidige locatie.
Dat levert volgens de studie de meest optimale theaterzaal op, maar gaat gepaard met een aanzienlijk verlies aan erfgoedwaarde. Daarnaast worden archeologische risico’s vermeld en wijst de studie erop dat een volledige nieuwbouw minder duurzaam is, omdat bruikbare onderdelen van het bestaande gebouw verloren zouden gaan.
De geraamde bouwkost bedraagt ongeveer 4,75 miljoen euro.

Scenario 4: nieuwe theaterzaal bij de Proosdij
De meest ingrijpende piste onderzoekt een nieuwe theaterfunctie in de Proosdijvleugel naast de kathedraal.
Tijdens de studie werd aanvankelijk gekeken naar een verbinding tussen beide gebouwen, maar uiteindelijk werd een alternatief onderzocht waarbij een nieuw volume aansluit op de Proosdij en de bestaande vleugel mee wordt geïntegreerd.
De bouwkost wordt geraamd op ongeveer 5 miljoen euro. Indien ook de volledige Proosdijvleugel wordt gerestaureerd, komt daar volgens de studie nog ongeveer 1 miljoen euro bovenop.

Wat gebeurt er dan met de huidige stadsschouwburg?
Wanneer voor het vierde scenario zou worden gekozen, verliest de huidige stadsschouwburg haar oorspronkelijke functie.
De studie noemt vervolgens verschillende mogelijkheden:
een herbestemming van het gebouw, waarbij het straatbeeld behouden blijft en een eventuele verkoop middelen kan opleveren;
een volledige afbraak, waardoor een grotere groene verbinding tussen de omgeving van de kathedraal en het Astridpark kan ontstaan;
een tussenvorm waarbij enkel het voorste gedeelte van het gebouw behouden blijft zodat het gevelbeeld langs de Leet grotendeels behouden blijft.


Nog geen beslissing
De haalbaarheidsstudie vormt voorlopig uitsluitend een basis voor het verdere politieke debat. Welk scenario uiteindelijk wordt gekozen, zal afhangen van toekomstige beleidskeuzes, beschikbare middelen en het maatschappelijk draagvlak.

Lees ook:
Vernieuwing stadsschouwburg Ieper: prijskaartje van minstens 4 miljoen euro, voorlopig geen plaats in meerjarenplan – 2/9/2025
Zoals eerder bericht door:
Vier toe­komst­sce­na­ri­o’s voor Ieper­se Schouw­burg, afbraak is er één van – Focus WTV (16 juni 2026)
Ieper denkt na over toekomst van de stadsschouwburg: van nieuwbouw tot volledige sloop – KW.be (17 juni 2026)

💬 Reageer hieronder